หลายครั้งเมื่อพูดถึงคำว่า “การให้อภัย” เรามักจะรู้สึกสับสน ลังเล หรือไม่แน่ใจนักว่าเราควรให้อภัยหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความผิดหวัง เจ็บปวด หรือกระทบต่อความคาดหวังของเราอย่างรุนแรง ใจหนึ่งเรารู้ดีว่าการให้อภัยเป็นสิ่งที่ดี เป็นการเมตตาผู้อื่น เป็นการใจดีกับตัวเอง เป็นการโอบกอดและอยู่เคียงข้างทั้งผู้อื่นและตัวเราเอง แต่ในอีกใจหนึ่ง เรากลับอดกังวลไม่ได้ว่าการให้อภัยจะกลายเป็นการหาข้ออ้างให้กับความผิดพลาด เป็นการให้ท้ายการกระทำที่ไม่เหมาะสม

ความรู้สึกว่าโลกอยู่ยาก แท้จริงแล้วอาจไม่ได้เกิดจากความโหดร้ายของยุคสมัย แต่เกิดจากการที่เราคาดหวังความราบรื่นและปฏิเสธความไม่แน่นอน เมื่อเราตระหนักได้ว่าความเปลี่ยนแปลงคือสัจธรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ต่างจากการเติบโตผ่านแต่ละช่วงวัย การเลิกเปรียบเทียบและโอบรับความเป็นจริงตรงหน้า จะช่วยลดน้ำหนักของความทุกข์ลง และทำให้เราพร้อมเผชิญหน้ากับทุกความท้าทายได้อย่างมั่นคง โดยไม่สร้างเงื่อนไขในใจให้ชีวิตยากไปกว่าที่เป็นอยู่

ความสัมพันธ์ที่มีประวัติร่วมกันย่อมเต็มไปกับความไม่เข้าใจ ความคลาดเคลื่อนไม่ตรงใจกัน ความอ่อนไหว และความรู้สึกส่วนตัวที่ซับซ้อน ซึ่งเป็นธรรมชาติของความสัมพันธ์ในระยะยาว เป็นธรรมชาติของการรู้จักกันในหลายมิติ และรับรู้ถึงคุณค่าของความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเห็นแง่มุมทั้งด้านที่สวยงาม ด้านที่ธรรมดา และความไม่พึงพอใจของกันและกัน และแม้จะเห็นทุกอย่างเหล่านั้น เราก็ยังเลือกอยู่เคียงข้างกันและกัน

หากเรามองเฉพาะสิ่งที่ทำให้ชีวิตลำบาก เราย่อมรู้สึกไม่ดีกับมัน ตัดสินว่ามันเป็นตัวร้าย และอยากกำจัดหรือผลักไสมันออกไป แต่หากเราเห็นว่ามันไม่ใช่สิ่งที่อยู่ดี ๆ ก็ผุดขึ้นมาเพื่อทำร้ายเรา มันเป็นเพียงผลที่จะต้องเกิดขึ้นจากทั้งหมดที่ร้อยเรียงกันมา ความเข้าใจนี้ก็จะช่วยให้เราต้อนรับมันให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตได้มากขึ้น

เนื่องในวันแห่งความเมตตาโลก (World Kindness Day) ในโอกาสนี้ คุณกวีไกร ม่วงศิริ นักจิตวิทยาการปรึกษาของโนอิ้งมายด์เซ็นเตอร์ ได้ร่วมแบ่งปันประสบการณ์และการตกผลึกทางความคิดเกี่ยวกับ "เมตตา" ในแง่มุมต่าง ๆ

"ความต้องการเชิงบวก" หมายถึง สิ่งที่เราปรารถนาให้คู่ของเรากระทำหรือแสดงออก เป็นการสื่อสารที่มุ่งเน้นไปที่พฤติกรรมหรือการกระทำที่เราต้องการ ตรงกันข้ามกับ "ความต้องการเชิงลบ" หรือ "Negative Need" ซึ่งเป็นการสื่อสารที่เน้นไปที่การตำหนิ หรือการบอกว่าเราไม่ชอบหรือไม่ต้องการให้คู่ของเราทำอะไร

ปรากฏการณ์ End of Year Recap คือภาพตัวอย่างของการแบ่งปันโดยปราศจากความคาดหวัง เพราะเรามุ่งสนใจไปที่การทบทวนและการเรียนรู้ของตัวเอง

เมื่อเรารู้สึกว่าตัวตนถูกสั่นคลอน การพยายามหาคำตอบว่า ”เราคือใคร“ อาจพาเราไปพบตัวตนที่อิงกับประสบการณ์ที่ไม่ตรงกับจุดที่เป็นปัญหา

สิ่งต่าง ๆ มีผลต่อเราอย่างไร ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่ขึ้นอยู่กับบริบทว่าเราจำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยสิ่งนั้นหรือไม่

ยิ่งเรามีส่วนร่วมกับปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เราปรารถนามากเท่าไหร่ พรที่เราขอ ไว้ก็มีโอกาสจะเป็นจริงได้มากขึ้นเท่านั้น

การขอพรไม่ใช่เพียงการนึกคิด แต่มันคือประตูสู่การเข้าใจตัวเอง เป็นกระบวนการที่นำไปสู่การตระหนักรู้ถึงความต้องการที่จะตอบสนองสิ่งที่มีคุณค่า

ความผิดพลาดคือเรื่องของวันนั้น ในขณะที่ผลกระทบ ความต้องการ และอุปสรรคคือเรื่องของวันนี้ แม้ไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่มีอะไรยืนยันได้ว่าจะสมหวัง

ในการบรรลุผลของการจัดการปัญหาในชีวิต บางคนอาจทำความเข้าใจและหาทางจัดการได้ด้วยตนเอง ขณะที่บางคนอาจต้องการใครสักคนเอื้ออำนวยให้เกิดความเข้าใจ

การจัดการปัญหาอาศัยการทำความเข้าใจเพื่อต่อเติมเส้นทางไปสู่ประตูที่ใช่ มิใช่การชวนเปิดประตูไปทีละบานจนกว่าจะใช่ หรือการด่วนสรุป

สิ่งที่ผู้ประสบปัญหาต้องการคือคนที่พวกเขาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัย เป็นคนที่รับฟังอย่างใส่ใจ และไม่ตัดสิน

หากเราปรารถนาที่จะปกป้องดูแลใครสักคน การเท่าทันความรู้สึกและเจตนาของตนเองเป็นสิ่งจำเป็น เพื่อให้เรามีทางเลือกว่าจะตอบสนองแบบใด

เมื่อชีวิตพาเรามาเจอกันและเธออนุญาตให้ฉันร่วมทางไปกับเธอ สิ่งที่ฉันทำได้คือการเดินเคียงข้างและระมัดระวังความคิดเห็นของตัวเอง

สิ่งที่ใช่ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งเดียวกับสิ่งที่ชอบ และที่ว่าใช่ก็อาจไม่ได้สมบูรณ์ลงตัวไปเสียทั้งหมด เราจำเป็นต้องยอมรับธรรมชาติของแต่ละอย่าง

ความเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นของมันเอง ไม่จำเป็นต้องอาศัยพลังอำนาจของใครผลักดัน และไม่มีอำนาจใดของใครที่จะควบคุมหรือหยุดยั้งมันได้

ผลลัพธ์จะเกิดขึ้นหรือไม่นั้นไม่ได้อยู่ที่ปัจจัยใดปัจจัยหนึ่ง ดีที่สุดที่เราพอจะทำได้คือการเป็นปัจจัยหนึ่งเดียวนี้ได้อย่างสมบูรณ์ที่สุด