กวีไกร ม่วงศิริ

หลายครั้งเมื่อพูดถึงคำว่า “การให้อภัย” เรามักจะรู้สึกสับสน ลังเล หรือไม่แน่ใจนักว่าเราควรให้อภัยหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความผิดหวัง เจ็บปวด หรือกระทบต่อความคาดหวังของเราอย่างรุนแรง ใจหนึ่งเรารู้ดีว่าการให้อภัยเป็นสิ่งที่ดี เป็นการเมตตาผู้อื่น เป็นการใจดีกับตัวเอง เป็นการโอบกอดและอยู่เคียงข้างทั้งผู้อื่นและตัวเราเอง แต่ในอีกใจหนึ่ง เรากลับอดกังวลไม่ได้ว่าการให้อภัยจะกลายเป็นการหาข้ออ้างให้กับความผิดพลาด เป็นการให้ท้ายการกระทำที่ไม่เหมาะสม

ความรู้สึกว่าโลกอยู่ยาก แท้จริงแล้วอาจไม่ได้เกิดจากความโหดร้ายของยุคสมัย แต่เกิดจากการที่เราคาดหวังความราบรื่นและปฏิเสธความไม่แน่นอน เมื่อเราตระหนักได้ว่าความเปลี่ยนแปลงคือสัจธรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ต่างจากการเติบโตผ่านแต่ละช่วงวัย การเลิกเปรียบเทียบและโอบรับความเป็นจริงตรงหน้า จะช่วยลดน้ำหนักของความทุกข์ลง และทำให้เราพร้อมเผชิญหน้ากับทุกความท้าทายได้อย่างมั่นคง โดยไม่สร้างเงื่อนไขในใจให้ชีวิตยากไปกว่าที่เป็นอยู่

ความสัมพันธ์ที่มีประวัติร่วมกันย่อมเต็มไปกับความไม่เข้าใจ ความคลาดเคลื่อนไม่ตรงใจกัน ความอ่อนไหว และความรู้สึกส่วนตัวที่ซับซ้อน ซึ่งเป็นธรรมชาติของความสัมพันธ์ในระยะยาว เป็นธรรมชาติของการรู้จักกันในหลายมิติ และรับรู้ถึงคุณค่าของความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเห็นแง่มุมทั้งด้านที่สวยงาม ด้านที่ธรรมดา และความไม่พึงพอใจของกันและกัน และแม้จะเห็นทุกอย่างเหล่านั้น เราก็ยังเลือกอยู่เคียงข้างกันและกัน