ปีใหม่มักมาพร้อมแรงกระตุ้นให้เราอยากเป็นคนใหม่ที่ดีกว่าเดิม ไม่แปลกที่เราจะมีความหวัง อยากแก้ตัว อยากทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่บางครั้ง ความตั้งใจดีที่เปี่ยมล้นเกินไป ก็อาจย้อนกลับมาทำร้ายเรา กลายเป็นการกดดันตัวเองจนตึงเครียด จากที่อยากเติบโตก็เพี้ยนไปเป็นการพยายามพิสูจน์ตัวเอง จนลืมเผื่อพื้นที่ให้ความผิดพลาด และลืมดูแลความสัมพันธ์ที่มีกับตัวเอง

หลายครั้งเมื่อพูดถึงคำว่า “การให้อภัย” เรามักจะรู้สึกสับสน ลังเล หรือไม่แน่ใจนักว่าเราควรให้อภัยหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความผิดหวัง เจ็บปวด หรือกระทบต่อความคาดหวังของเราอย่างรุนแรง ใจหนึ่งเรารู้ดีว่าการให้อภัยเป็นสิ่งที่ดี เป็นการเมตตาผู้อื่น เป็นการใจดีกับตัวเอง เป็นการโอบกอดและอยู่เคียงข้างทั้งผู้อื่นและตัวเราเอง แต่ในอีกใจหนึ่ง เรากลับอดกังวลไม่ได้ว่าการให้อภัยจะกลายเป็นการหาข้ออ้างให้กับความผิดพลาด เป็นการให้ท้ายการกระทำที่ไม่เหมาะสม