ความสัมพันธ์ที่มีประวัติร่วมกันย่อมเต็มไปกับความไม่เข้าใจ ความคลาดเคลื่อนไม่ตรงใจกัน ความอ่อนไหว และความรู้สึกส่วนตัวที่ซับซ้อน ซึ่งเป็นธรรมชาติของความสัมพันธ์ในระยะยาว เป็นธรรมชาติของการรู้จักกันในหลายมิติ และรับรู้ถึงคุณค่าของความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเห็นแง่มุมทั้งด้านที่สวยงาม ด้านที่ธรรมดา และความไม่พึงพอใจของกันและกัน และแม้จะเห็นทุกอย่างเหล่านั้น เราก็ยังเลือกอยู่เคียงข้างกันและกัน

เราควรระลึกถึงวลี “อย่าไปคิดว่าเราได้สร้างอนุสาวรีย์ที่คงทน” ไว้ให้มั่น การตระหนักรู้ว่าสรรพสิ่งล้วนต้องชำรุดทรุดโทรมในวันหนึ่ง จะช่วยปลดเปลื้องเราจากพันธนาการแห่งความคาดหวังที่ต้องทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ เหลือไว้เพียงอิสรภาพในการดื่มด่ำความพึงพอใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ตรงหน้า ก่อนที่ทุกอย่างจะเลือนหายไปตามกาลเวลา เช่นเดียวกับความเบื่อหน่ายของผม และบทความชิ้นนี้

หากเรามองเฉพาะสิ่งที่ทำให้ชีวิตลำบาก เราย่อมรู้สึกไม่ดีกับมัน ตัดสินว่ามันเป็นตัวร้าย และอยากกำจัดหรือผลักไสมันออกไป แต่หากเราเห็นว่ามันไม่ใช่สิ่งที่อยู่ดี ๆ ก็ผุดขึ้นมาเพื่อทำร้ายเรา มันเป็นเพียงผลที่จะต้องเกิดขึ้นจากทั้งหมดที่ร้อยเรียงกันมา ความเข้าใจนี้ก็จะช่วยให้เราต้อนรับมันให้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตได้มากขึ้น