สมภพ แจ่มจันทร์

หนทางที่จะก้าวข้ามความเบื่อเชิงอัตถิภาวะจึงไม่ใช่การพยายามฆ่าเวลาให้หมดไป แต่คือความกล้าหาญที่จะจ้องมองเข้าไปในความว่างเปล่านั้นอย่างไม่หลบสายตา หากความเบื่อคือภาวะที่ความหมายเก่า ๆ พังทลายลงหรือสูญหายไป มันก็เป็นโอกาสเดียวเช่นกันที่ความหมายใหม่จะถูกประกอบสร้างขึ้น ช่วงเวลาที่เราทนทุกข์กับความว่างเปล่า คือช่วงเวลาที่ตัวตนที่แท้จริงของเรากำลังดิ้นรนเพื่อก่อกำเนิด

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เคยกล่าวไว้ว่า “การใช้ชีวิตมีเพียงสองแบบ แบบหนึ่งคือมองว่าไม่มีสิ่งใดเป็นปาฏิหาริย์เลย อีกแบบคือมองว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นปาฏิหาริย์” น่าเสียดายที่ตอนเป็นเด็ก เราเคยใช้ชีวิตแบบหลังกันมาก่อน แต่คนส่วนใหญ่กลับเปลี่ยนไปใช้ชีวิตแบบแรกเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เป็นไปได้ว่าลึก ๆ แล้วผู้ใหญ่อย่างเรารู้สึกโหยหาช่วงเวลาที่โลกยังเต็มไปด้วยสิ่งน่าอัศจรรย์ และอยากได้สายตาคู่นั้นกลับคืนมาอีกครั้ง

ที่จริงแล้วดอกเฟื่องฟ้าไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยเจตจำนงของตัวเอง แต่กำลังถูกชักใยด้วยพลังอำนาจที่มองไม่เห็น การเคลื่อนไหวของมันที่ปรากฏต่อสายตาเป็นเพียงภาพลวงตา เป็นเพียงภาพสะท้อนของสิ่งอื่นที่ไร้ตัวตน