หลายครั้งเมื่อพูดถึงคำว่า “การให้อภัย” เรามักจะรู้สึกสับสน ลังเล หรือไม่แน่ใจนักว่าเราควรให้อภัยหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความผิดหวัง เจ็บปวด หรือกระทบต่อความคาดหวังของเราอย่างรุนแรง ใจหนึ่งเรารู้ดีว่าการให้อภัยเป็นสิ่งที่ดี เป็นการเมตตาผู้อื่น เป็นการใจดีกับตัวเอง เป็นการโอบกอดและอยู่เคียงข้างทั้งผู้อื่นและตัวเราเอง แต่ในอีกใจหนึ่ง เรากลับอดกังวลไม่ได้ว่าการให้อภัยจะกลายเป็นการหาข้ออ้างให้กับความผิดพลาด เป็นการให้ท้ายการกระทำที่ไม่เหมาะสม

ใกล้สิ้นปีแบบนี้ คงเป็นธรรมเนียมที่หลาย ๆ คนอาจจะกำลังมองไปข้างหน้า และเตรียมตั้งเป้าหมายให้กับตัวเองได้ไปถึงหรือทำสำเร็จในอนาคต แต่บทความนี้มีความตั้งใจที่อยากจะชวนทุกคนได้ใช้เวลาในช่วงนี้กลับมาสำรวจ ทบทวน พื้นที่ภายในใจของตนเองจากเรื่องราวและเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่แวะเวียนเข้ามาในชีวิตตลอดปีที่ผ่านมา ผ่านคำถามต่าง ๆ เหล่านี้

อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เคยกล่าวไว้ว่า “การใช้ชีวิตมีเพียงสองแบบ แบบหนึ่งคือมองว่าไม่มีสิ่งใดเป็นปาฏิหาริย์เลย อีกแบบคือมองว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นปาฏิหาริย์” น่าเสียดายที่ตอนเป็นเด็ก เราเคยใช้ชีวิตแบบหลังกันมาก่อน แต่คนส่วนใหญ่กลับเปลี่ยนไปใช้ชีวิตแบบแรกเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เป็นไปได้ว่าลึก ๆ แล้วผู้ใหญ่อย่างเรารู้สึกโหยหาช่วงเวลาที่โลกยังเต็มไปด้วยสิ่งน่าอัศจรรย์ และอยากได้สายตาคู่นั้นกลับคืนมาอีกครั้ง