หลายครั้งเมื่อพูดถึงคำว่า “การให้อภัย” เรามักจะรู้สึกสับสน ลังเล หรือไม่แน่ใจนักว่าเราควรให้อภัยหรือไม่ โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นสร้างความผิดหวัง เจ็บปวด หรือกระทบต่อความคาดหวังของเราอย่างรุนแรง ใจหนึ่งเรารู้ดีว่าการให้อภัยเป็นสิ่งที่ดี เป็นการเมตตาผู้อื่น เป็นการใจดีกับตัวเอง เป็นการโอบกอดและอยู่เคียงข้างทั้งผู้อื่นและตัวเราเอง แต่ในอีกใจหนึ่ง เรากลับอดกังวลไม่ได้ว่าการให้อภัยจะกลายเป็นการหาข้ออ้างให้กับความผิดพลาด เป็นการให้ท้ายการกระทำที่ไม่เหมาะสม

ความสัมพันธ์ที่มีประวัติร่วมกันย่อมเต็มไปกับความไม่เข้าใจ ความคลาดเคลื่อนไม่ตรงใจกัน ความอ่อนไหว และความรู้สึกส่วนตัวที่ซับซ้อน ซึ่งเป็นธรรมชาติของความสัมพันธ์ในระยะยาว เป็นธรรมชาติของการรู้จักกันในหลายมิติ และรับรู้ถึงคุณค่าของความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเห็นแง่มุมทั้งด้านที่สวยงาม ด้านที่ธรรมดา และความไม่พึงพอใจของกันและกัน และแม้จะเห็นทุกอย่างเหล่านั้น เราก็ยังเลือกอยู่เคียงข้างกันและกัน