พงษ์มาศ ทองเจือ

ปีใหม่มักมาพร้อมแรงกระตุ้นให้เราอยากเป็นคนใหม่ที่ดีกว่าเดิม ไม่แปลกที่เราจะมีความหวัง อยากแก้ตัว อยากทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่บางครั้ง ความตั้งใจดีที่เปี่ยมล้นเกินไป ก็อาจย้อนกลับมาทำร้ายเรา กลายเป็นการกดดันตัวเองจนตึงเครียด จากที่อยากเติบโตก็เพี้ยนไปเป็นการพยายามพิสูจน์ตัวเอง จนลืมเผื่อพื้นที่ให้ความผิดพลาด และลืมดูแลความสัมพันธ์ที่มีกับตัวเอง

อยากบอกคนที่กำลังอยู่ในบทบาทของพ่อว่า โลกภายในของลูกคุณ ไม่ว่าจะเป็นความมั่นคงทางอารมณ์ คุณค่า และมุมมองที่มีต่อตนเอง ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับว่า “คุณอยู่กับลูกอย่างไร” สำหรับคนที่มีพ่อที่แสนดีในความทรงจำ ขอให้คุณใช้วันนี้ทบทวนช่วงเวลาดี ๆ ที่ได้สร้างร่วมกันมา แต่สำหรับคนที่เติบโตมากับพ่อที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบนัก ผมอยากชวนให้ทุกท่านใช้วันพ่อปีนี้ โอบกอดตัวเองให้แน่น คุณไม่จำเป็นต้องวัดคุณค่าตัวเองผ่านเกณฑ์ของพ่ออีกแล้ว คุณไม่ต้องกดดันให้ตัวเองเก่งเพื่อพิสูจน์ให้ใครเห็น เพราะคุณมีค่าในแบบของตัวคุณเอง

ความอดกลั้นคือการอยู่กับอารมณ์อย่างมีสติ และ มีช่องว่างภายในใจที่นิ่งพอให้เราสามารถตอบสนองต่อสถานการณ์ยาก ๆ ในโลกภายนอกได้อย่างลงตัว ความอดกลั้นเกิดขึ้นเมื่อเราเรียนรู้ที่จะอยู่กับอารมณ์ไม่สบายใจโดยไม่ผลักไส รู้เท่าทันความคาดหวังของตัวเอง เข้าใจความหมายในสิ่งที่กำลังทำ ให้เวลากับการพักและชาร์จพลังของตัวเอง และทำให้แน่ใจว่าเรากำลังอดกลั้นจากความพยายามที่จะเข้าใจ ไม่ใช่ความพยายามที่จะกดอารมณ์ลงไป