อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ เคยกล่าวไว้ว่า “การใช้ชีวิตมีเพียงสองแบบ แบบหนึ่งคือมองว่าไม่มีสิ่งใดเป็นปาฏิหาริย์เลย อีกแบบคือมองว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นปาฏิหาริย์” น่าเสียดายที่ตอนเป็นเด็ก เราเคยใช้ชีวิตแบบหลังกันมาก่อน แต่คนส่วนใหญ่กลับเปลี่ยนไปใช้ชีวิตแบบแรกเมื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เป็นไปได้ว่าลึก ๆ แล้วผู้ใหญ่อย่างเรารู้สึกโหยหาช่วงเวลาที่โลกยังเต็มไปด้วยสิ่งน่าอัศจรรย์ และอยากได้สายตาคู่นั้นกลับคืนมาอีกครั้ง

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปช้าหรือเร็ว มันก็จะผ่านไปอยู่ดี นี่คือความจริงของธรรมชาติ ถึงวันหนึ่งความรู้สึกของเราย่อมผ่านพ้นไปเช่นการเดินทางของเวลา

ต่อให้ไอน์สไตน์จะทำผิดมามาก แต่ก็ไม่ได้ลดทอนคุณค่าของสิ่งที่เขาค้นพบและไม่ได้ทำให้ความยิ่งใหญ่ของเขาลดน้อยลง